مریم

تو ای عــطر خوشبــــوی بــاغ خـــدا                    كــه مــادر شـــدی بــر خداونـــد مـــا
تو بــودی صــدف، در یــمِ كــردگــــار                    كــه گــوهـر ز بطــن تــو شـد آشكـار
چه میــدانـی از لـطف یـزدان پـــــاك؟                   كــه او میـدمــد بــر تـــن ســرد خـاك
مشـــو از تَنشــــها چنـــان بیقــــــرار                   پریشـان و بــی تـــاب و چشـم انتظـار
تو دانستـه بـودی كــه فرزنــد تـــــــو                   رهایـــی دهـــد قلـــب در بنـــد تـــــــو؟
رود راه بــــر روی امــــواج یـــــــــم                   ز نـــو مـــردگان را دهــد جــان و دم؟
به اندیشــه ات كـــرده هرگز خطـــور                  خرامـانــی لنــگ و دیــــــدارِ كـــــور؟
تو از پیـــش دانستــه بـــودی خــــــدا                  ز فرزنــــدِ تــــو آمـــده نــــزد مــــــــا؟
و چــــون میزنـی بوسه بـــر روی او                  ز نـــی بوســـه بـــر كردگــــــارِ نــكو؟
جهــــان پـــادشاهی فرزنــد خویــــش                  بـه اندیشــه آورده بــــودی ز پیـــــش؟
كـــه باشــد نــكو رهنمــا بـر بشــــــر                  كلامــــش بـــود همـــچو شهد و شـكر؟
به دستــش كنــد خشــم طوفان تمـــام                  بـــه نامـــش سیاهـــی نشینـــد به دام؟
بـــود تحــت فرمـــان او ایـــن جهــان                 رود راه بــــر دامــــــنِ آسمــــــــــــان؟
بــــوُد بهتــرین بـــرّه انـــدر بهشـــــت                  و هستـــی ز نـــو باز خواهد سرشــت؟
بـــوُد نقشــه هــای خـــدا بـــی نظــــیر                 و راهــــش بــــوُد بـــــهر مــــا دلپـــــذیر